sabahçı kahvesi

Eve giderken fırına uğradık. Alışmıştı artık fırıncı bana. Yüzüme bile bakmadan iki çıkma ekmeği uzatıp parasını saymadan aldı ve belki de hayal kurmayı bıraktığı ilk andan bu yana taşıdığı aynı soğuk, insanın içindeki yaşama isteğini soğuran yüz ifadesiyle hamurlarına döndü. Halbuki belki ben o gün üç ekmek alacaktım çünkü yanımda daha önce ne onun ne de benim gördüğüm bir kişi daha vardı. Belki de o kepek ekmeği isteyecekti, nereden bilebilirdi?

“Eğer fazladan bir ekmek isterse veririm. Sormazsa boşuna konuşmaya ne gerek var. Konuşmanın anlamsızlığını yıllar önce annemin Hacc’a değil doktora gitmesi gerektiğini söylediğimde babamın beni evden kovduğunda öğrenmiştim. Üstelik dinsiz, kafir diye önce babam, sonra mahalleli kovmuştu beni içlerinden. En sonunda da dört ay sonra nişanlanacağım kız beni terk etmişti. Öyledir. Anlamsızdır konuşmak. Beyinde kalması her zaman daha iyi. Düşünce söze düşünce bir kuduz köpeğe dönüşür. Ne zaman nereye saldıracağı hiç belli olmaz. Ne vardı ki oysa. Kalp rahatsızlığı olan bir yaşlı kadın o denli parayı Hacc yerine doktora verseydi sözlümün yüzüğünü kafama attığından haberi olabilirdi. En azından bir iki yıl daha yaşardı. Gerizekalılar! Sanki Hz. Muhammed bileğini burktuğunda soğuk su tutmak, üzerine kar koymak yerine –dur şu Kabe’ye iki adım yürüyüp geleyim de acısı geçsin.- diyordu. Anlamsız konuşmak, sen bana şundan iki tane, bundan bir tane diye göster, paranı uzat ve para üstünü alıp siktir ol git.”

İzbem belki de İstanbul’un en güzel manzarasına bakıyordu: Altınboynuz Haliç’e ve tamı tamına 7 farklı yerden girilebilirdi buraya. Karşınıza da hiçbir engel çıkmazdı. Altı cam bir de kapı aralığı. Kırmızı taştan duvarlarıyla tam anlamıyla tarihi bir döküntü idi. Belki de bir zamanlar burada sadrazamın sol cenahına yakın olanlardan bir aile yaşıyor ve akşamları Haliç’e bakarak afyonlu nargilesinden nefes çekip, orta Türk kahvesinden yudumlarken Galata Kulesi’ni süzüyordu. Yazlığım diyordum buraya. Tabii genelde pek duyan olmazdı yazlığım dediğimi. İlk kez de Bob duymuştu.

Midemizi insan fizyolojisinde “normal” sayılan yere geri göndermek için yemeği hazırlamaya başladık. Binlerce kilometre yol gittikten sonra harap ve bitap düşmüş bir Aygaz kamyonunun arkasından aşırmak zorunda kaldığım tüpü yakıp; mülkiyetimin en seçkin ve en güzide parçası olan tavama biraz yağ koyduk. “Mısır unu olsaydı…”, “Domates var Bob. Kırmızı, cansız, ezik ama midede yer işgal eden cinsten bir domates.”

Su ve ekmek dışında bir yiyeceğin girmesiyle midemiz sırtımızdan inip göbeğimize yaklaşmıştı. Ağzıma giren hava dilimdeki balık tadını alıp götürmesin diye dudaklarımı cimrilikle aralayarak elimi uzattım. “Çıkma Ekmek derler bana. Öyleyimdir de. Tam vaktinde diğerleri gibi ve diğerleriyle aynı sergiye çıkıp çok geç vakitte satılanlardanım. Ve tabii ki istenmeyen bir kişiye.” “Robert, Nesta, Marley. Hangisiyle çağırırsan…”

O zamanlar Marley’di o dostum. Sonradan Bob oldu.

Seni anlatmaya devam edeceğim

Mr. Robert Nesta Bob Marley

Çıkma Ekmek

16.10.2009

Mr. Marley hep böyle söylerdi. “Gerek yok adamım. Ne diye telaşlanıyorsun ki? Bak ben buradayım. Afrika bayrağıdır sakallarım. Ömrümü ateşi yakalamakla harcarım. Gel sen de beraber harcayalım.”

Hep böyleydi Bobby, ipim kuşağım sanardı herkes ama dolu adamdı. Kırık bir İngilizceydi ağzındaki ve bu konuşma tarzı en çok ona yakışırdı. Tanrı gibi adamsın derdim ona. “Neden?” “Çünkü seni yedi kat duman perdesinin ardından görebiliyorum ancak Bob. En azından seni uzaktan görünce tanıyabileceğim kadar hafızama kazımama izin ver yüzünü. Suratında bir duman bulutu olmadan yanımdan geçsen tanımam seni, biliyorsun.” “Etrafımda yeteri kadar duman olmadan ben, ben olmuyorum Çıkma. Yani beni en iyi bu dumanlar arasında tanıyabilirsin.”

Bob ile anlaşamadığımız tek nokta vardı. Rastafaryanlık! Koca aptal herif. Etiyopyalılara özel tahsis edilen bir peygamberin var olduğuna inanıyordu ve üstelik kendisi Jamaikalı. Ölümü de bundan oldu ya. Her zamanki marjinalliğini dininde de sürdürmüştü. Evet Bob şu anda kıçı kırık bir mezarda sadece kemiklerin duruyor ve meşhur peygamberin hala seni Zion’a götürmedi. Din konusunda bağnaz bir adamdı. Ama dininin emirlerine karşı değildi bağnazlığı.

Saatlerce tartışırdık ve inatla kabul etmezdi öne sürdüklerimi. Bir inanca sahip olmama fikri onu ürkütüyordu galiba. Düşünsenize delicesine savunduğu bu din sıgarayı bile yasaklamıştı ve bizim Bob ciğerleri derisinin rengine dönünceye kadar içerdi. Bazı günlerde Bob hiç ayrılmazdı sıgarasından. Öyle günlerde Ricardo, ben ve bir kaç arkadaş daha saatlerce konuşurduk kahvede ve Bob sürekli susardı. Susma sebebi konuşacak fikrinin olmaması veya konuşmak istememesi değildi. Ağzından düşürmek bile istemezdi sıgarasını.

Bob’la midem sırtıma yapışmış haldeyken balıkçılardan bedava balık istemeye gittiğimde karşılaşmıştık. İkimiz de sabah gün ışımadan iskeleye varıp avdan dönen balıkçı teknelerini bekliyorduk ve Bob o mükemmel sorusunu sormak üzere yanıma geldi. “Ateşin var mı dostum?” Gecenin son yudumlarında midesi sırtına yapışmış halde de olsa ateşi aramaya devam ediyordu Afrikano Rastaman. Sıgarasını yakıp balıkçı teknelerinin yaklaşan motor seslerini dinlemeye başlamıştım. Hafif bir yağmur vardı. Eylüldü sanırsam. Balıkçılar avın bereketinin verdiği mutlulukla bize 3 kiloluk bir hamsi poşedi bırakıp “Sadakamızdır. Siz gariplerin boğazından azıcık et geçsin. Hayırlı sabahlar gençler.” diyerek boşaltmaya devam etmişlerdi balıklarını. Ama şöyle bir sorun vardı ki. Biz iki yabancı kişiydik. İki farklı yerde balık yemeyi planlıyorduk ama tek poşet vardı.” Gel benim izbeye. Orada pişiririz balıkları. Sonraki seferde de sendeyiz dostum.”

Seni anlatmaya devam edeceğim

Mr. Robert Nesta Bob Marley

Çıkma Ekmek

15.10.2009